Bildiðiniz gibi seyahat etmek, uzak yerlere gidebilmek evvelki yýllarda her yiðidin harcý deðilmiþ. Ýnsanlar açýkça gerekmedikçe yerlerinden bile kýmýldamaz, herkes kendi þehrinde yaþar, bir baþka yere gitmesi için de genellikle önemli bir takým nedenleri olurmuþ.

Seyahate çýkmak gerektiðinde günlerce düþünülür, ardýndan uzun uzun hazýrlýklar yapýlýrmýþ.

Denizciler içinse bu durum oldubitti pek geçerli deðildi. Onlar gemilerine binerek dünyanýn en deðiþik yerlerine gider ve aylar boyu seyahat halinde olurlardý. Dünyanýn farklý ve güzel kentlerini görme ayrýcalýklarý bir yana hele o ‘Her limanda bir sevgili’ hikayeleri yok mu? Zannederim bu durum da ayrý bir haset konusu idi.

Ailelerinden devamlý uzak olmalarý, hiçbir yere baðlý kalamadan okyanuslar ortasýnda bir deniz kabuðu gibi salýnan gemide oradan buraya gitmeleri…

Denizin kudurduðu zamanlarda dalgalarla boðuþmak zorunda olmalarýný es geçenler onlarýn her limanda bir sevgilileri olduðu hayali ile denizcilerin hayatlarýna þöyle bir iç geçirirlerdi.

Eh yalanda deðil hani. Ýrili ufaklý gemiler, ambarlarýndaki yüklerle bir limandan diðerine nazlanarak yüzerken zamanýn ve þartlarýn gereði uðrak yerlerinde indir bindir iþlemleri nedeni ile epeyce bir vakit kaybedilirdi.

Gemi limanda uzunca bir süre geçirirse ne olacak? Elbette kaptan ve dahi mürettebat dýþarý çýkacak, yemek yiyecek, alýþveriþ edecek, þehirle tanýþacak…

Hele birde yükün düzenli olarak iki liman arasýnda taþýndýðýný varsayacak olursak,  çaresiz gidilip gelinen bu limanlarda çeþitli dostluklar kurulacak.

Aþklar, ayrýlýklar, kavuþmalar yaþanacak. Mendiller sallanýp gözyaþlarý dökülecek. Kavuþmalarýn heyecanýna sevgiliye bir ülkeden diðerine taþýnan hediyeler eþlik edecek.

Alan memnun, satan razý iken bir zaman sonra mallarýn ayrý ayrý taþýndýðý, hem yüklemeyi ve hem de tahliyeyi kolaylaþtýran konteyner dediðimiz demir sandýklar icat edildi.

Konteyner gemilerinden ben kendi adýma pek hoþnutum da acaba kaptanlarý bu durumdan memnun mudur? Ýþte onu sormak lazým…

Arada bir gelen dökme yük gemilerini hesaba katmazsak (ki katmasak daha doðru, çünkü bir gelenin genelde bir daha gelmesi pek zor.) artýk ne rýhtýmda bir hafta kalan gemiler var, ne de adamcaðýzlarýn iþten güçten baþlarýný kaþýyacak vakitleri.

Gemi geldi, iþ altý edildi.

Ýþi bitti derken gelmesi ile gitmesinin neredeyse bir olduðu herkesçe malum.

Hal böyle olunca da gemidekilerin sosyal hayata ayýracak vakitleri olacaðý pek düþünülemez.

Mersin limaný tarafýndan bakýnca bizim konteyner gemilerinin kaptanlarý, býrakýn þehir gezmeyi gemiden burunlarýný bile çýkaramýyorlar.

Derdi bize mi düþtü diyebilirsiniz. Düþmedi elbette ama konteyner gemilerinin artmasý ile denizcilerin sosyal hayat anlamýnda özenilecek bir taraflarýnýn da kalmamýþ olduðu ortadadýr.

Buna raðmen de yaþadýklarý zorluklar deðiþmeden aynen sürmekte. Deniz halen cilve yapmaya, mürettebat problemlerle uðraþmaya, kaptanlarýn da sinirleri halen gerilmeye devam etmektedir. 

Tüm bu tantananýn arasýnda zaten sosyal hayatý tamamen bitmiþ olan denizcilerin de gerçek birer Polyanna olmasý gerektiði açýktýr.

Bunu baþaranlar var mýdýr? Gemiler her þeye raðmen bir limandan diðerine koþtuðuna göre evet! Bize de onlarý takdir etmek kolaylýklar dilemek düþmektedir. Ne dersiniz?

Sevgiyle kalýn.