Ali Fuat Cebesoy, "Sýnýf Arkadaþým Atatürk" isimli yapýtýnda büyük Atatürk´ün baþýndan geçen bir olayý þöyle anlattýðýný yazýyor: 

"Bir gün Makedonyalý yüzbaþý, Kýt´a çavuþlarýndan birini bölük kumandanlýðý odasýna çaðýrdý. Müfit´le ben de orada idik. Çavuþ saðlam yapýlý ve yakýþýklý bir Türk delikanlýsý idi. Yüzbaþý, gencin onurunu kýracak þekilde azarlamaya baþladý. Daha ziyade mensup olduðu ýrka hücum ediyordu.

     - Sen, diyordu, nasýl olur da necip Arap kavmine mensup Peygamber Efendimizin mübarek soyundan gelen bu çocuklara sert davranýr, aðýr sözler söylersin? Kendini iyi bil, sen onlarýn ayaðýna su bile dökemezsin.

Gibi gittikçe manasýzlaþan sözlerle hakaret ediyordu. Sesi yükseldikçe yükseliyordu. Çavuþun yüzündeki ifadeye baktým. Önce bir babaya duyulan saygýnýn samimiyeti okunan çizgiler sertleþmeye, içten gelen bir isyanýn ateþleri gözlerinden okunmaya baþladý, fakat gerçek itaatin sembolü olan Türk askeri gibi iç duygularýný gemlemeye çalýþtý. Göz pýnarlarýndan tanelenen yaþlar yanaklarýndan döküldü.

Dayanamadým:

     - ´Yüzbaþý efendi susunuz!´ diye baðýrdým, birden þaþýrdý, sözlerin bizden onay görmesini beklediði anlaþýlýyordu.

     - ´Yoksa fena bir þey mi söyledim?´

     - Evet, çok fena hareket ettiniz, buna hakkýnýz yok, bu erlerin baðlý bulunduðu Arap kavmi birçok bakýmdan necip olabilir, fakat senin de benim de, Müfid´in de ve çavuþun da mensup olduðumuz kavmin de büyük ve asil bir millet olduðu asla inkar edilemez bir gerçektir."

Bu ve buna benzer hadiseler, bazý Türk aydýnlarýnýn kendi kendisini bilmemesinden ve baþka milletlerde þu veya bu sebeple üstünlük olduðunu sanarak, kendini onlardan aþaðý görmesinden doðmaktadýr. 

Bu yanlýþ görüþe son vermek için Türklüðümüzü bütün asaleti ve tarihi ile tanýmak ve tanýtmak þarttýr.

Mustafa Kemal´in Türk Tarih Kurumu´nu kurmasýnýn en büyük nedeni bu asil düþüncede aranmalýdýr. Türk Milleti´nin asaletine, büyüklüðüne bütün Türklerin inanmasýný ve bunu iftiharla savunmasýný hayatý boyunca amaç edinmiþtir. 

Büyük Atatürk, Türk Milletine;

"Ne mutlu Türküm diyene!" hitabýyla seslendiði zaman, bu söze bütün mevcudiyeti ve samimiyeti ile inanmýþtý.

Sözlerimi büyük Atatürk´ün þu sözleri ile baðlýyorum:

"Hiçbir an kuþkum yoktur ki, Türklüðün unutulmuþ büyük uygar niteliði ve büyük uygar yeteneði, bundan sonraki geliþmesi ile geleceðin yüksek uygarlýk ufkunda yeni bir güneþ gibi doðacaktýr."